Deel 2 van mijn verhaal

Wat fijn dat je ook deel 2 van mijn verhaal wilt lezen waarin ik je meeneem in het kunnen accepteren, waarbij ik keuzes moet maken en mijn inspanningen om weer te starten met sporten.

Deel 1 nog niet gelezen?

Lees deel 1 het begin, de pijn en diagnose

Deel 2

Accepteren, keuzes maken en sporten

Binnenkort Deel 3

Over doorzetten en overleven

De acceptatie

De eerste paar jaren moest ik leren omgaan met de vermoeidheid. Ik ben altijd een bezige bij en loop in zeven zeeën tegelijk. Ik leerde bijvoorbeeld dat als ik op een zaterdag een feestje had gehad, dat ik zondag de hele dag nodig had om bij te komen. Dus zondag echt nemen als rustdag. Dat is wat MIJN lichaam van mij vroeg. Dit was ook een verandering voor mijn omgeving uiteraard, want er werden veel feestjes overgeslagen. Ik leerde toen echt balanceren en ben zelfs minder gaan werken.

In het begin was het voor mij heel moeilijk om te accepteren hoe ik nou moest leven met een chronische ziekte. Ik had zelf de ervaring dat er in die tijd weinig bekend was over deze ziekte of ik hoorde er bijna niemand over. Op internet kon je best veel vinden waaronder ook forums, maar in het dagelijkse leven wist men hier te weinig vanaf. Ik heb zelfs meegemaakt dat bepaalde instanties dit niet als een chronische ziekte erkende, tot frustratie van mij. Ik weet nog dat ik naar een instantie moest en daar een gesprek had over mijn ziekmelding en ik moest uitleggen wat ik nu had. Na mijn verhaal was er een advies; ‘mevrouw paracetamol helpt goed tegen menstruatiepijn’. Ik dacht dat ik gek werd en stond nog net niet op de tafel te tieren. Maar naar mate de jaren verstreken werd ik er steeds beter in het accepteren ervan. Uiteindelijk ga je dan makkelijker je weg afleggen in het leven ermee.

Sporten en eetpatroon

Ik kon niet meer zwaar tillen of toentertijd intensief een sport beoefenen. Ik zeg niet dat het niet mogelijk is, maar in het begin lukte het bij mij niet. Ik heb vanaf mijn 9de tot mijn 18de op de dansacademie gezeten voor Indiase klassieke dans. Op mijn 18de behaalde ik mijn diploma’s met als doel zelf les te geven. Helaas is mijn droom een droom gebleven maar zeg nooit, nooit! Drie jaar geleden besloot ik mijn leven drastisch om te gooien en het gevecht aan te gaan met mijn lijf en de overtollige kilo’s.
Ik begon na lang wikken en wegen met PT Training. Ik koos een trainer uit die beschikte over medische kennis. Voor mij was dit belangrijk, omdat ik merkte dat bepaalde spiergroepen waren aangetast door de ingreep en ik bepaalde bewegingen en oefeningen moeizaam kon doen. Mijn PT Trainer (David) en ik maakte kennis met elkaar. Ik legde uit wat mijn situatie en doelstelling was. Trainen deed ik twee tot drie keer per week met hem. David is bloedserieus over zijn vak, maar heeft altijd ruimte voor een grapje. En dat maakte het trainen weer wat makkelijker voor mij. Hij introduceerde me aan een nieuwe levensstijl en mindsset. Hij zorgde ervoor dat ik mijn lichaam weer begon te waarderen en met opgegeven schouders rondliep. Iedere les stond hij vijf minuten tegenover mij en vertelde hoe trots ik op mezelf mocht zijn dat ondanks mijn ‘beperkingen’ ik gewoon doorzet. David is niet alleen een trainer die ik af en toe letterlijk als een boksbal gebruik, maar ook een goede vriend geworden.
Tegelijkertijd gooide ik op aanraden van dokter Smeets mijn hele eetpatroon om. Dat betekende in de eerste maanden geen gluten, lactose en toegevoegde suikers. Uiteraard kreeg ik daar hulp bij van de Endo-diëtiste, want mijn god wat waren gluten nou weer? En hoe moest ik leven zonder toetjes? Hoe ging dat met boodschappen doen? En moest ik nu echt twee potjes gaan koken? Een maand lang heb ik het toch geprobeerd met veel gesputter. Mijn man werd soms helemaal gek van mij, want ik staarde letterlijk zijn eten weg. Ik ben na twee maanden gestopt met lactosevrij eten, want ik merkte weinig verschil.
Echter begon na een maand dat glutenvrij eten al zijn vruchten af te werpen. Ik had energie voor tien en kon eindelijk meer werken, sporten en socializen. Mensen wat voelde ik me geweldig en voor het eerst in al die jaren was ik 1 met mijn lijf. De Albert Heijn was mijn paradijs voor boodschappen. Daar kon ik de glutenvrije producten makkelijk opsporen en het aanbod was goed! En toen ik eenmaal doorhad hoe ik gerechten kon voorbereiden, kwamen de Surinaamse gerechten met wat aanpassingen tevoorschijn. Taarten, koekjes, pastagerechten, noem het maar op en ik stond het uit te vogelen. Het geeft voldoening en zelfs mijn familie eet af en toe glutenvrij mee!
image00003
Wil je een berichtje voor me achterlaten, dat kan!